Өмір - Ана қабірі басында

AHA ҚАБІРІ БАСЫНДА

Көктем келді біздің туған далаға,
Өзен тасып ұшты көлден шағала.
Келіп тұрмын қабіріңе, жоқсың сен,
Енді кімге еркелеймін жан ана?

Қуанышымды енді кіммен бөлесем?
Жұбанышыңды айта алмайсың енді сен.
Шақырсам да оралмайсың сен енді,
Жан анашым қол ұшынды бер десем.

Мына өмірде қуаныштан жайнасам,
Немесе атқан оққа басты байласам.
Сен келмейсің, демемейсің, қолтықтан,
Мұңға батам осы жайлы ойласам.

Анам менің, панам, жанған шырағым,
Өзіңді ойлап көздің жасын бұладым.
Бақыт деген сен екенсің, жан ана,
Сен екенсің менің барлық жыр-әнім.

Мейірімің мол боп еді балаға,
Ерте неге тастап кеттің жан ана?
Кештің бе екен ақ сүтіңді ұлыңа,
Өлең қуып ұзақ жүрген қалада.

Қиналамын осы жайлы ойласам,
Жабығады жаным жылап мұңдансам.
Ақ сүтіңді кеш анашым ұлыңа,
Деме, жебе мына өмірде қиналсам.