Өмір - Киіктер

КИІКТЕР

Кең дала жатқан маужырап,
Дүбірге кенет бөленді.
Бота көздері жаудырап,
Киіктер шаба жөнелді.

Сусылдап жерде кияқтар,
Тапталып қалып барады.
Дүрсілдеп болат тұяқтар,
Солқылдатады даланы.

Машина зулап келеді,
Қалатын емес олар да.
Күн нұрын көктен төгеді,
Созылған ұзақ жол алда.

Намысты, олар арынды,
Қатерге басын тіксе де.
Қиып өткенше алдыңды,
Шабады өліп кетсе де.

Қарасаң ойлап аң ісін,
Тағылым алып жай ғана.
Сынға түседі екен намысың,
Өмір жолыңда қайда да.

Бәйгеден әркім үміткер,
Шабайық қолдан келгенше.
Жақсы ғой өлген жігіттер,
Намысты қолдан бергенше.