Өмір - Маңғыстау

МАҢҒЫСТАУ

Адуын асау көк толқындарың жағаны ұрып тепкілеп,
Сыңсыған қалың мұнараларың асылған көкке-көп білек.
Созады жираф-мойынын аппақ бұлттарға биік крандар,
Сан қабат үйлер суреттей сәнді барады өсіп көк тіреп.

Аруана мекен жұмбақ болдың сен сан ғасыр ешкім баспаған,
Байлығың қанша жатырған тұнып қойныңда әлі ашпаған.
Құдіретті қолдар тербетіп бүгін толғатқан тұмса түбекті,
Қозғасаң билеп кетердей өзіңде шырқап тастар да он.

Айқұш та ұйқыш мұнаралардан даланың төсі қайысып,
Ыңырана жортар мұнай тиеген составтар белі қайысып.
Көк көйлек киген кербез қырлар мен беті әжім басқан тауларың,
Ақ көңіл қарттардай әңгіме-дүкенмен отырған ыстық шай ішіп.

Армани өңір, ақ шаңқан таулар төбесін күнге күйдірген,
Ақ маржан қалаң барады өсіп Жайыққа бетін сүйдірген.
Құдіретіңнен мың мәрте сенің айналдым баһадүр Маңғыстау,
Дұшпаныңның да ішін өрт жалатып, иілмес басын идірген.

Мұнайлы мекен, сыңсыған биік мұнараларыңнан да асқақ тым,
Өзіңнен қанша арманшыл асқақ дос таптым.
Таспадай тіліп теңіздің түбі, қүба жондарға жан беріп,
Құрыш қол жандар темірден өріп, төсеуде жолын составтың.

Жаһанда жер жоқ дүбірге бөлеп өзіңнің даңқың бармаған,
Сөз жетпес сенің келбетің ғажап жүректі тербер арман-он.
Осынау сендегі ғаламаттар мен көз тоймас байлық туралы,
Төгілген жырды хас тарлан ақынның бірі де жеткізе алмаған.

Әр таңың атқан еңбектің жырын-таусылмас дастан шертеді,
Құрсағың қүтты көрмеген жанға сенбейтін ғажап ертегі.
Атағың сенің армани өлке, алып елімнің ертеңі,
Келер күндерге шарықтап ұшып жетеді.