Жастық шақ

 ОН ЖЕТІ ЖАСҚА

Армаңдай пәк кеудеден жаратылар,
Сағымдай көкжиекке таратылар.
Қияға сермеп ұшар қанаты бар,
Он жеті-желкілдеген бала шынар.

Кигізіп жақұттардан өмілдірік,
Жүректі қуанышқа көмілдіріп.
Көңілден көрікті әнді төгілдіріп,
Он жеті-сендерге тұр өмір күліп.

Арманға созып қолды қаусырғанша,
Жалын боп жанғайсыңдар таусылғанша.
Төбеден ақ жаңбырлар жаусын жауса,
Жетеді айқаласам даусым қанша!

Күндерді жатса да күн алмастырып,
Шын алмас қиып өтпей қалмас тұрып.
Арманын жас жүректің алға астырып,
Өтіңдер таңды таңмен жалғастырып!
1966.