Жастық шақ - Поезда


ПОЕЗДА

Қалды артта талай көк белдер,
Сыбызғы-орман жайқалып.
Астасып кеткен көк пен жер,
Келеді поезд жайқалып.

Таныспақ болып келемін,
Жанымда жас қыз арайлы.
Еңкіштеу келген кәрі адам,
Ұрланып бізге қарайды.

Бір шаттық орнап жаныма,
Бұрымын сұлу тарайды.
Әлгі адам оған тағы да,
Ұрлана келіп қарайды.

Қартайып жасың келсе де,
Жастықтың оты сөне ме?
Кім білсін мына қарт адам,
Жас кезін ойлап келе ме?

О, қайран жастық, өзіңе,
Жететін не бар өмірде.
Меншіктеп қызды өзіме,
Келеді бір ой көңілде.

Жастығың өтсе амал не,
Өтпеген шығар жылусыз.
Кенеттен бірақ таңдантып,
Поездан түсті сұлу қыз...

Соғады самал арқадан,
Зуылдап поезд барады.
Жанымдағы қарт адам,
Ойланып маған қарады,
Мұңданып маған қарады.