Жастық шақ - Төлегенге


Төлеген Айбергеновке

Отыз жыл соқты да жүрегің,
Тоқтады. Сен жаңа жыр едің.
Сен қайтыс болғанда Нөкісте,
Студент боп КазГУ-де жүр едім.

Мінгенмін енді-енді атқа мен,
Жырыңды түгелдей жаттап ем.
Ағасыз өскем ем сондықтан,
Ағам деп жүректе сақтап ем.

Жетсем деп биікке алқынып,
Көргім кеп іздеуші ем талпынып.
Жақсы өмір қашан да қып-қысқа,
Қалдық біз қайғырып аһ ұрып.

Зулаған жылдардан жоқ белгі,
Аңсайсың кей-кейде өткенді.
Сен бүгін келер ең елуге,
Бірге ертіп көкорай көктемді.

Амал не сен бірақ келмейсің,
Халқыңа жыр оқып бермейсің.
Бірақ та бар да өлең, бар да жыр,
Ешқашан сен аға, өлмейсің!