Жастық шақ - Жұмекенге

Жұмекенге

Өшпес бейнең көңілден,
Өкінішпен жыр етем.
Қыршын кеттің өмірден,
Ақын ағам-Жұмекен.

Бұйра шашың толқындап,
Жүруші едің жай күліп.
Ерте атандың жарқылдап,
Өлең-жырда сәйгүлік.

Құмар едің көктемге,
Ашық аспан көгіне.
Күндесе де көп пенде,
Пысқырмадың біріне.

Талант едің шын асыл,
Жырлар жаздың өртеніп,
Әттең, жердің қойнына,
Кеттің-ау сен ерте еніп.

Шарықтады жыр құсы,
Тұрса да алда мың бір сын.
Ғұмырыңа екінші,
Асықтың ба, кім білсін?

Табиғаттың заңы бұл,
Қатал еді не деген.
Неге сұңқар құлайды,
Шыңға құлаш сермеген?

Жазбағанмен жыр енді,
Жүрсің көңіл көгінде.
...От боп жанған өлеңді,
Жеңе алмайды өлім де...