Жастық шақ - Соңғы қоңырау


СОҢҒЫ ҚОҢЫРАУ

Жасанып келген жасыл көктем еді,
Айналып тұла бойды өпкен лебі.
Ойылдың суы тасып арнасынан,
Ақ қайың сыбдырлап сыр шерткен еді.

Қарайды тас төбеден елжіреп құз,
Шықты ұйден орамалы желбіреп қыз.
Сол күні қолымызға сумка алып,
Мектепке барған едік соңғы рет біз.

Дариға-ай ыстық еді-ау сол бір сағат,
Жүруші ек өткізе алмай күнді санап.
Соңғы рет қоңыраудың дауысымен,
Жүректің де соғысын тұрдық санап.

Класта шуылдаған тиылды үн,
Ұстазға сөз сөйлеу де қиын бүгін.
Қош мектеп, алтын ұям білім берген,
Ұмытар бұл дүниеде сыйыңды кім?

Кеудеме алтын нұрын жайғанда күн,
Зуылдап өттің қалай сайран шағым?
Қош мектеп, ұмытылмас балғын күндер,
Бал дәурен, балалық шақ қайран сағым.